Pyrrha gooit een steen

Pyrrha, negentien en omringd door de puinhopen van Europa na de oorlog, zoekt wanhopig naar redenen voor hoop.

In een muzikale, sprookjesachtige monoloog ontmoet ze anderen, stelt scherpe vragen en onderzoekt hoe je verdergaat na een crisis. Pyrrha zou wel iets kapot willen smijten, ware het niet dat alles al kapot is. Ze is net 19 geworden en heeft zin om eindelijk aan het echte leven te beginnen. Maar hier zit ze dan, tussen de smeulende resten van wat eens Europa was. Als ze de mensheid zo beziet, is ie hopeloos verloren. Hup, weg ermee! Of zijn er nog redenen te vinden om hoop te houden?