Paviljoen der Menselijke Driften

De Koning der Gebroken Harten presenteert gloednieuw album met sluikse ode aan de Zangeres Zonder Naam en aan zijn grote liefde: het Levenslied. Inspiratie uit het leven en de kunst

Op een hete dag vorige zomer reed Guido Belcanto met zijn zilveren Cadillac naar Brussel, richting het Jubelpark. Daar bleef hij in een paviljoen staan voor het gigantische reliëf De Menselijke Driften van Jef Lambeaux. Tussen de lichamen in steen herkende hij ook zichzelf. De busker die van café naar café trok met liedjes van o.a. Zangeres Zonder Naam. De man die later zijn eigen lusten zonder schaamte bezong, en ook de schaduwkanten van anderen - met veel mededogen, maar niet zonder humor.