Aan de Amsterdamse Zeedijk stond deze kleine, rokerige kroeg waar de regels van de buitenwereld even niet golden. Achter de bar: Bet van Beeren.
Een kroegbazin die zich nergens iets van aantrok en haar café openzette voor iedereen die nergens anders terecht kon. In ‘Je hoeft me niet te zeggen hoe ik leven moet' komt 't Mandje weer tot leven. Tussen de bierglazen, de jukebox en de nachtelijke chaos ontmoeten we een paar van de mensen die er hun thuis vonden. Joep bijvoorbeeld. Flamboyant, luid en het liefst in de spotlights. Als iemand de wereld wil laten zien wie hij is, dan is hij wel. Marie kwam naar Amsterdam met dromen van dans en glitter, maar belandde in het rauwe nachtleven van de stad.
